ความหวัง....

จากลูกถึงแม่

ตั้งแต่แม่ผ่าตัดสมองวันที่ 15 มิถุนายน อาการยังไม่ดีขึ้น
หมอบอกว่า มีเลือดออกก้อนใหญ่มากกกก
สันนิษฐานว่าออกมาได้สามสีวันแล้ว
แต่แม่ไม่ได้แสดงอาการเจ็บปวด เนืองจากได้ยานอนหลับติดต่อกัน แต่พอหยุดยา
แม่กลับไม่ฟื้นหมอจึงพาไปสแกนสมอง.........

ตอนนี้รอแต่ให้แม่ฟื้น
อาการดีที่สุดตอนนี้ที่แม่ทำได้คือ ขยับขาซ้ายเนืองจากนอนมานานเพราะแม่คงเมื่อย
ขยับมือซ้าย บีบมือได้ บางครั้งทำตามคำสั่ง
ลืมตาบ้าง แต่แววตาแม่เคว้งคว้างเหลือเกิน เหมือนมองไม่เห็นลูกๆด้วยซ้ำ
ทำให้เราน้ำตาไหลทุกที
เวลาแม่ไอ แม่จะหน้าแดงมากๆ เพราะคงเจ็บคอที่ต้องใส่ท่อช่วยหายใจ
สงสารแม่เหลือเกิน แม่คงเจ็บมาก อยากเจ็บแทนแม่ได้บ้าง........

เมื่อวันที่ 23 มิถุนายน หมอนัดเจอเราและจะแนะนำให้แม่เจาะคอ
เนืองจากแม่ใส่ท่อช่วยหายใจจากคอ ผ่านหลอดลม และผ่านสู่ปอด
การใช้ท่อช่วยหายใจแบบนี้
เค้าจะใส่ได้ไม่เกิน 2 สัปดาห์เนืองจากจะมีผลข้างเคียงหลายอย่างเช่น
๐ ทำให้หลอดลมตีบ
๐ อาจทำให้เกินแผลกดทับที่หลอดลม เนืองจากใส่ท่อนานเกินไป
๐ ทำความสะอาดช่องปากยาก และอาจเกิดการติดเชื้อ
๐ ดูดเสมหะออกยาก และคนไข้จะเจ็บเวลาไอ

เราจึงยินยอมให้หมอเจาะคอแม่วันจันทร์ที่  26 มิถุนายน
แต่ได้ผ่าตัดเป็นคนที่สาม
หมอให้เลือดแม่ไปก่อนสองถุงเนืองจากมีอาการซีด
เราไปถึงโรงพยาบาลเที่ยงสิบห้านาที แม่ออกมาจากห้องผ่าตัดแล้วแต่ยังไม่ฟื้น
เห็นที่คอแม่มีผ้าก้อช มีท่อ เวลาแม่ไอมีเลือดซึมออกมา
เราน้ำตาไหลออกมาทันที สงสารแม่เหลือเกิน
พยาบาลเดินมาปลอบใจเราและบอกว่า "คุณแม่ต้องเข้มแข็งนะคะเห็นร้องไห้ทุกวันเลย
ยังไงก็ต้องนึกถึงลูกในท้องนะคะ ไม่อยากให้คุณแม่เครียดมาก"

เราได้แค่คิดในใจว่า
เราทำผิดหรือเปล่า เรายื้อแม่มากเกินไปหรือเปล่า
เราให้หมอผ่าตัดสมองแม่ แต่จนบัดนี้แม่ยังไม่ฟื้นเลย..........
เราให้หมอเจาะคอแม่ แม่ต้องเจ็บอีกแล้ว...
แม่ถูกเจาะเลือดจนระบไปหมด แขนเจาะไม่ได้แล้ว
ต้องไปเจาและให้น้ำเกลือที่ขา
ตอนนี้ไม่มี่เส้นที่แขนขาแล้ว หมอต้องผ่าเนื้อตรงต้นแขนเพื่อให้น้ำเกลือ
แม่ต้องให้อาหารผ่านสายยาง....

แม่จ๋า เมือไหร่แม่จะตื่น เมือไหร่แม่จะลุกมาคุยกับอ้อกับเอก
คิดถึงแม่เหลือเกิน
เราคุยโทรศัพท์กันแทบทุกวัน เจอกันแทบทุกอาทิตย์
กินข้าวนอกบ้านกันทุกเดือน
ตอนนี้ได้แต่เห็นแม่นอน นิ่งๆบนเตียง ไอ ซี ยู
แม่รู้ไหม ว่าลูกเศร้าใจแค่ไหน

.....................................

ความหวัง
วันนี้ต้องไปทำงานที่เชียงใหม่ ไป flight 15:15 hrs ไปเจอลูกค้าพรุ่งนี้เช้า แล้วกลับพรุ่งนี้เลยตอนค่ำๆ

จากแม่ถึงลูก

ลูกรัก.... ตอนนี้แม่ค่อนข้างเหนือยใจนะลูก
เนืองจากแม่ใหญ่ของหนูป่วยหนักอยู่โรงพยาบาลมาตั้งแต่วันที่ 6 มิถุนายน
แม่เทียวไปเทียวมาโรงพยาบาลทุกวัน
แต่แม่ก็ไม่ลืมที่จะดูแลลูกนะจ้ะ
แม่ยังกินอาหารครบทุกแม้ แม้บางครี้งแม่กินแทบไม่ลงเลยลูก
แม่กินนมทุกวัน วันละสามกล่อง
เพือสุขภาพของลูกรักของแม่นะจ้ะ หนูต้องโตไวๆนะลูกนะ

น้ำหนักแม่ไม่ขึ้นเลยตั้งแต่ฝากท้องจนครบสี่เดือน
คือขึ้นมาขีดเดียวเองลูก
วันที่ 11 กรกฎาคมนี้หมอนัดพบเพราะครบห้าเดือนแล้ว
หมอจะอุลตร้าซาวด์ดูความสมบูรณ์ของหนูแล้วนะจ้ะ และแม่จะได้รูซักทีว่าหนูนะ
จะได้ชื่อว่า ฟ้าใส ตามที่แม่ตั้งใจหรือเปล่า
หนูนั่งดีๆนะ อย่าหนีบขานะลูก แม่จะได้เห็นว่าหนูเป็น
เด็กผู้ชาย หรือ เด็กผู้หญิง

ตั้งแต่แม่มีหนูอยู่ในท้อง
แม่รับรู้เลยว่าแม่ใหญ่ของหนูรักแม่มากแค่ไหน
นี่ขนาดแม่กับหนูยังไม่เคยเจอหน้ากัน เราแค่อยู่ด้วยกันมาสี่เดือน
แม่รักหนูมาก แม่วาดอนาคตหนูไว้มากมาย
และแม่ใหญ่ของหนูอยู่กับแม่มาสามสิบกว่าปี
แม่ใหญ่คงรักแม่มากมายเช่นกัน......

เรามาช่วยภาวนา
ให้แม่ใหญ่ของหนูหายเร็วๆนะลูกนะ
แม่ใหญ่จะได้มาเล่นกับหนู เลี้ยงหนู และแม่ใหญ่จะได้มาอยู่บ้านแม่
เหมือนที่แม่ใหญ่ได้ตั้งใจไว้

ขอให้คำภาวนาของเราสองคนแม่ลูก
สมหวังด้วยเถิด

.......................................................

     Share

<< ขอบคุณเพือนๆไดคลับทุกคนค่ะโอ้ว ผู้ชายไทย My god ! ><" >>

Posted on Thu 29 Jun 2006 8:32

 

 

 

ชีวิตนี้เพือใคร ?
It's a boy !!
ความสุขเล็กๆ
ดุ๊กดิ้กๆ
โอ้ว ผู้ชายไทย My god ! ><"
ความหวัง....
ขอบคุณเพือนๆไดคลับทุกคนค่ะ
ทำไมไม่ดิ้น ?
True love...
ทำไมแม่ถึงเขียนไดอารี่
วันศุกร์แสนสุข

 

 

 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh